Vandaag waren we lekker aan het struinen aan de rand van een groot, open veld. Ik deed verwoede pogingen om te leren hoe je een stok decoreert door middel van kerven met een mes. Een handige collega waar ik vandaag mee struinde kon dat namelijk goed, en het leek mij ook wel vet. Mijn resultaten waren nog niet geweldig, maar ik heb wel geleerd dat je beter een levende tak kunt pakken dan een dode, omdat daar nog sappen in zitten en je er dan makkelijker in kunt kerven. Uiteraard zaag je dan niet iedere willekeurige tak van een boom die je bevalt, maar kies je voor een boomsoort die het kan hebben, bijvoorbeeld de wilg of de Amerikaanse eik. Het liefst van een scheut die toch al geen grote boom meer gaat worden.
Het grote open veld waar we struinden is ook een ontmoetingsplek voor honden en hond eigenaren. Ik denk dat ik vandaag wel vijftig verschillende honden heb gezien. Eén van de honden die nieuwsgierig kwam snuffelen bij mij en de kinderen bleek Jaapie te heten. Dat vertelde de vrouw, eind twintig denk ik, die zijn baasje* was. Jaapie was een middelgrote zwarte hond van negen met een al ietwat grijzende snoet. Héél erg vriendelijk en lief. Alle kinderen konden hem aaien terwijl hij overal een beetje rondsnuffelde. Jaapie vond het allemaal wel prima.
Wat ik zo leuk vond was dat de vrouw een hele tijd bij ons bleef zitten om met de kinderen te kletsen. Minimaal een uur, als het niet langer was. De kinderen waren erg in haar en Jaapie geïnteresseerd. Ze vertelde leuke dingen over hem én over zichzelf. Ik vond erg aandoenlijk.
Mooi dat dit gewoon kan en mag gebeuren. En Jaapie vond het ook wel prima, want die is ruim een uur lang aan één stuk door geaaid.
*Ik gebruik hier bewust de term baasje en niet bazinnetje, omdat ik vind dat baasje een woord voor iedereen kan zijn.
Plaats een reactie