Roelzeilstra

07-06-2025

---

Nog zes weken en dan kap ik ermee. Met pijn in m’n hart heb ik besloten dat ik voorlopig ga stoppen met lesgeven. Ik waarschuw alvast even, de onderstaande tekst schrijf ik vanuit verdrietige emotie.

Zo’n 46 maanden geleden begon ik aan de PABO, de opleiding tot leraar basisonderwijs. Het was de derde opleiding waar ik aan begon. Zoals veel leeftijdsgenoten had ik moeite met iets vinden wat bij me paste. Er zijn tegenwoordig zo veel mogelijkheden, hoe kies je de goede? En hoe weet je dat je de goede kiest?

Bij de PABO had ik echter wél het gevoel dat ik goed gekozen had. Waar ik bij andere opleidingen het nut er niet zo van inzag, was het nut van een leraar basisonderwijs voor mij heel concreet. Je kunt, voor gemiddeld zo’n 25 tot 30 kinderen in je klas, iedere dag het verschil maken. Je kunt ze nieuwe kennis en vaardigheden aanleren. Je kunt ze belangrijke lessen voor hun toekomst meegeven. En misschien wel het allerbelangrijkste: je kunt, al is het maar gedeeltelijk, ervoor zorgen dat ze iedere dag gelukkig zijn. Dat ze met een fijn gevoel op school komen, en met een fijn gevoel naar huis gaan.

Je hebt daarmee als leraar óók een enorme verantwoordelijkheid. Want als het je niet lukt om het bovenstaande voor elkaar te boksen, begin je aan jezelf te twijfelen. Ben je dan wel een goede leraar? Kun je de verantwoordelijkheid van het vak wel aan?

Voor mij zijn de verantwoordelijkheden die komen kijken bij het leraarschap te overweldigend. Ik wil het allemaal graag goed doen, maar het lukt me gewoon niet. Daar komt bij dat ik me na een drukke dag met de kinderen vaak zo moe en overprikkeld voel dat ik nauwelijks aan het andere werk toe kom. Tuurlijk, dat kan en mag best eens voorkomen na een lange werkdag. Maar het gaat nu al vier jaar lang zo. Na elke stage- en werkdag voel ik me gesloopt, leeg, en heb ik weinig energie voor andere dingen.

Ik ben me hier pas de afgelopen maanden bewust van geworden. De opleiding en stages heb ik me domweg doorheen gebuffeld, in de hoop dat het wel goed zou komen. Alleen is het dus niet goed gekomen. Ik voorzie dat als ik nu aan een fulltimebaan als leraar begin, er zo’n tachtig procent kans is dat ik een burn-out krijg. En dat wil ik niet. Parttime werken is een optie, maar ja, wil ik het mezelf aandoen om dan weer elke dag gesloopt thuis te komen?

Begrijp me niet verkeerd. Leraar zijn is een prachtig vak. Misschien wel het mooiste en betekenisvolste vak dat er is. Op de opleiding lopen ook genoeg studenten rond die het wel lukt om dagen te draaien en zich staande te houden. Die hebben iets wat ik blijkbaar niet heb of kan, moet ik met enige pijn in m’n hart constateren.

Je kunt het debiel vinden, maar ik voel schuld naar mijn medestudenten die de strijd met de werkdruk wel aan durven gaan. Alsof ik ze in de steek laat omdat ik besluit ‘lekker wat anders’ te gaan doen. En ik voel schuld naar de kinderen die ik (gevoelsmatig) in de steek laat. Ik gun ze een leuke, goede, betrokken en energieke leraar, die altijd voor ze klaar staat. Alleen moet ik, met pijn in m’n hart, constateren dat ik die voorlopig nog niet voor ze kan zijn.