13-08-2025
Soms denk ik weleens: ja, tering. Zit ik hier in m’n studentenhokje van tien vierkante meter elke maand geld te doneren aan goede doelen die werken aan meer natuur op aarde, terwijl Dries Roelvink vandaag het vliegtuig instapt om z’n maandelijkse strandvakantie te vieren. Zinloze gedachten, waar ik alleen maar negatief en verbitterd van word.
Klimaatverandering en de achteruitgang van de natuur gaan me aan het hart. Het doet pijn. De natuur is waanzinnig mooi, en we zijn er volledig van afhankelijk. Waarom slopen we haar dan nog steeds zo massaal?
Om hoop te houden op een wereld met veel mooie natuur, en om me een beetje beter te voelen over mezelf, ben ik een paar jaar geleden begonnen met doneren aan organisaties die strijden voor natuurbehoud en tegen klimaatverandering: Mossy Earth en Planet Wild. Eerst gaf ik zes euro per maand, nu ik meer verdien is dat vierentwintig euro. Ja, daar ben ik trots op, en dat vertel ik ook graag.
Maar aan de andere kant denk ik dus: ja, tering. Het is niet alsof ik financieel onafhankelijk ben en dat geld prima kan missen. Ik wil later ook graag een huis kopen. En toch blijft er steeds die gedachte knagen: er zijn mensen met veel meer geld dan ik, die letterlijk en figuurlijk helemaal niets geven om een groenere wereld. Waarom zou ik het dan wel doen? De impact die ik in m’n eentje maak, is zo ongekend klein…
Terwijl ik dit schrijf, zoemt er een vieze, groene strontvlieg om mijn hoofd. Een perfecte metafoor voor mijn gedachten: ze schieten alle kanten op en irriteren me mateloos. Het stoort me dat zoveel mensen zo weinig doen tegen klimaatverandering. Het stoort me dat ik zo machteloos ben. Het stoort me dat álles me stoort. En het stoort me het allermeest dat, terwijl ik dit schrijf, Dries Roelvink zomaar op een zonnebedje aan de Spaanse kust kan liggen, met een pina colada in z’n hand. Fuck Dries Roelvink.
Maar goed, niemand heeft iets aan mijn zeikerige, negatieve gedachtes. Ik ben en blijf machteloos in het grote verhaal van klimaatverandering. Als grote bedrijven en superrijken niets doen, ben ik straks het gefrituurde haasje. Maar dan heb ik er in ieder geval wel voor gezorgd dat de frituur niet op 200 ºC staat, maar op 199,999999 ºC. Joepie.
Roelzeilstra 
Plaats een reactie