05-08-2025
Het is een heerlijke zondagochtend. Ik ben aan het wandelen. De zon schijnt en er waait een fris briesje mijn gezicht in. Nog een paar kilometer en dan kom ik aan bij het eindpunt: een caféetje waar ze koffie en appeltaart serveren. Met die hemelse combi in het vooruitzicht waait er ook intern een frisse wind door m’n hoofd. Het leven is goed, en er is alleen maar ruimte voor positieve gedachtes… tot nu.
In de verte komt een stel de hoek om gelopen. Een man en een vrouw. Vermoedelijk eind veertig. Waarschijnlijk hebben ze kinderen, maar die zijn al op een leeftijd dat ze niet meer deelnemen aan de zondagse wandeling. Om die leegte op te vullen heeft het stel besloten om een hond te nemen. En een wel heel gezellig exemplaar, namelijk een niet aangelijnde herdershond. En die staat me nu, vanaf een metertje of tachtig, strak aan te kijken.
Ik heb me ooit laten vertellen dat honden het voelen als jij gespannen bent. En dat als je gespannen bent, dat geen positief effect heeft op hoe de hond je benaderd. Dan denk ik bij mezelf: asociaal teringbeest dat je der rondloopt, je kunt ook rekening met een ander houden. Maar hopen dat een herder rekening gaat houden met je gevoel, is hetzelfde als hopen dat Donald Trump het beste voorheeft met de mensheid. Kansloos, moet je niet willen.
Langzaamaan, meter voor meter, nader ik het stel. Ik probeer rustig over te komen: schouders omlaag, kalme pas. Het werkt. Voor even. Op zo’n twintig meter van het stel besluit de herder dat ik het waard ben om nader te inspecteren. Hij komt op me af, en besnuffelt me in eerste instantie grondig. Dan springt hij op. Zijn voorpoten belanden op mijn ribben, en zijn kop is nu ongeveer twintig centimeter verwijderd van mijn hoofd. Als hij moeite zou doen, zou hij zo een hap uit mijn smoeltje kunnen nemen.
Gelukkig is dit een heel vriendelijk exemplaar. Althans, dat laat ik me naderhand vertellen door de man van het stel. Hij heeft de hond inmiddels aan zijn halsband van me afgetrokken. ‘Hij doet niks hoor, heeft ie nooit gedaan!’, zegt de man. Zijn vrouw doet er nog een schepje bovenop: ‘Hij is écht een lieverd, alleen soms wat wild!’. Bijkomend van de schrik kan ik alleen maar ja knikken en amen zeggen. Ook omdat dat teringbeest nog steeds op zo’n drie meter van me vandaan staat. Nog stijf van de adrenaline probeer ik zo vriendelijk mogelijk gedag te zeggen en loop ik door. Maar van binnen laat ik de herder in mezelf los.
Aan het stel dat me zojuist passeerde wil ik graag een paar woorden vuil maken. Ten eerste: neem niet als vervanging van je kind een herdershond. Jullie weten waarschijnlijk nog niet eens half hoe je een kind moet opvoeden, laat staan dat jullie een herder aankunnen. Ten tweede: laat dat teringbeest niet los in het bos rondlopen. Ook niet als hij helemaal niets doet en eigenlijk heel erg lief is. Dat weet ik namelijk niet als ik ‘m op me af zie komen. Ten derde: Als jullie kinderen hebben, zijn het waarschijnlijk hele vieze, domme en lelijke kinderen. Ik hoop dat ze hun studies niet halen en mislukkelingen worden.
Roelzeilstra 
Plaats een reactie